احساست را با نگاهی  زنانه،

 در شعری تازه  به تصویر داشتم

دمادم غروب بود

تصور کردم تو مهمان مهتابی

در رویا میدیدم که تو زیباتر ازآنی!

یک شب باده به دست در اوج مستی

  به کناری در ساحل بودم

این تصور سخت نبود به رویا ببینم

که  تو عروس  دریائی!

در عالم خیال با گذر از هر گل رویایی

به انتظارت! در کنار چشمۀ نشستم

به ذوق باغبان پیر، فارغ از رنج و درد تنهایی

این تصور سخت نبود که ببینم

تو زیبا ترین گل جهانی!

دیشبی بود که در خواب
با بوسهای پی درپی
لخت و عریان به بالینم

 از حُسن جمالت شده بودم

 ”مست و  مدهوش!”
و گرفتم تو را  در آغوش،

این بار تو تصور کن و ببین

درآن لحظه ، من  چه حالی داشتم.

در این جهان ناهمگون

تصور تو را به رویا داشتند

گناه نیست

وقتی که الاغی بر تخت شاهی نشته

و به هزاران انسان در رنج و درد  است

برای عقابی که در اوج غرور خود را به پرواز سپرده

تصور کردن رویای آهوی پیر چقدر سخته ….

که بدور از جنگل  امن،

مونده  تنها، بیکس و دل شکسته

که این چنین با حسرت به انتظار نشستۀ

عشق به رویا سخت است

تصور کن خود را  به تنها، در دشت کویر!

در آن لحظه که،بسان گل  به انتظار بارانی.

  یکشنبه  18 دی  1390  شمی صلواتی

بس کن دیگه
از هق هق گریه ات دلم گرفته
آن روز رابه یاد آور
که تو غمگین تر از همیشه
غرق نگاهم شده بودی
و من می دیدم که
خانه ات سرد و تاریک،
تنت در وحشت شب می لرزید
اشک بار بودچشمهایت
رویا ها را نمی شناخت
سرت را بر شانه هایم بگذار
عاطفه ها هنوز بر جا ست
***
گفتنی ها
در نگاهت
پیدا بود
و من در رویا دیدن تو
با دلی چون پر گل می آمدم
با دیدن من
پر کشید ی
بی مهابا
دستانت بر شانه ها ایم جا گرفت
با تمام وجود
بوسیدمت،
بوئیدمت
و تو با لبخندی در سکوت
و دلی پر از اسرار
هراسان از نگه های نابه جا
می خواستی
کلم آخر را
میدانم ،
اما طغیان عاطفه ها رادر طپش قلبها باید جست
هیچ می دونی در این دنیا
درون همه دلها بسته است
اگر نگفتم دوستت دارم
ترسیدم
با گناه در آمیزی
****
آن زمان که دلت گرفته
آن لحظه ها که تنهائی
من با توم عاطفه ها را باید شناخت
محبتی که در جنگ با کینه ها ست
گر نیک بنگری دورن هر دلی پیداست
دیگه بس کن!
از هق هق گریه ات دلم گرفته
سرت را بر شانه هایم بگذار
واز این همه سردی
از این همه تلخی گذر کن.
فردا روز زیستن دوباره است
.جولای 1, 2008
…………………..شمی صلواتی

به صدها جرم سنگین به بیدادگاه رفتم
یک بار به جرم گرفتگی زبان
محکوم و زبانم را قطع کردند
و یک بار به جرم ساده نویسی انگشتانم را

گرچه،
زبان آنقدر ها رسا نبود
قلم آنقدرها پر رنگ نبود
اما وجودم فریاد بود
بانگی رسا، رساترین صدا!
که همه ما ” برابریم و باید برابر باشیم”
منی که خود در میان طبقم
و در جنگ با رنجها به استادی رسیدیم
هنوز دز جنگم!
[در جنگم، جنگ،
جنگی برای رهایی!
برای باز گشت: حرمت و ارزش انسان

اگر قلم پر رنگ نیست
چون بدون انگشت، قلم را به دهن گرفتم
اگر صدام لرزان و با هیجان است

چون در جنگم و ترس بر دل دارم
بشنو صدایم را!
اگر ضعف یا رسا نیست
بشنو صدایم را!
و با من بیا
تا ما شویم
در این دنیای بدور از احساس و عواطف انسانی
یک صدا ، صدا نیست،
یک دست، قدرت نیست
تا دیر نشد/ با من بیا!
………………شمی صلواتی

 تو را/ من درد آشنام و هزاران زحم دارم بر دل .
زین رو همچون آسمان چشمانم مه آلوده است و باران .
آه، بسی دلم تنگ است
………….همچون پیمانه شکسته
در آن به نم نم می ریزد می!!!!!

آوازی بخوان دلم گرفته،

در این شهربیگانه و غریب!

نفسم در حبسی است، پر از قهر و قین

شعری بگو،

شاعر رنجدیده من عاشقم و،

غرق هوس می دونی که

در شهر ما بوسه با مرگ شده هم آغوش!

حرمتی از عشق نمییابید

سکینه ها را در گودالهای کوره به سنگ می بندن

شاعر، شاعری کن

با من شعری در توصیف

بوسه و لب،

در وصف هم آغوشی بگو!

من از سنگ سار نمی ترسم

من از ابرو نمی ترسم

آن اسب وحشی

و سرکش را توصیفی تازه تر کن

بیا و با عاشقان سوخته دل

همدلی کن

کجاست آن باغ رویایی

….گفتی ! همه آزاد و ازادند

همه شاد و غرق در بوسه

همه شامامه به دست

از عشق می خوانند

همه بد مست و مدهوش،

سر فرازند.

گفتی یک برابر است با یک

از جاهل و عوام خبری نیست

دیگه برای خدای ناکسان حرمتی فرض نیست

بگو

کجاست آن باغ رویایی

بگو

کیست

در شعر تو

آن اسب و حشی و سرکش

ما که از سنگ و شمشیر نمی ترسیم

هر روزه در میدان جنگیم،

حال که شاعر دیوانه،من شکافتم دورن دل

تو نیز اسب وحشی باش

در گذر از تابوها، یار و همدم ما باش

بیاو، اسب وحشی و سرکش روستایی را

توصیف تازه تر کن در جنگ با زارع پیر !

 شمی صلواتی‏

شعر یعنی:

طغیان دل عاشق،
شعر یعنی گریۀ دل تنها،
…..در لحظه های گریز از زندگی
…….گریز از نامهربانی ها و
……………………………….تن دادن به تنهایی

شعر یعنی:
رنج و درد تنیده در جسم و روح آدمی
شعر ،منم/ آهنگ یک فریاد
باران عاطفه ها به سرعت نور
گم شدن در میان دردهای پنهان

شعر یعنی:
روح عاصی و عصیان
اسب وحشی گریزان ازاهلی شدن
و با جنگی تازه،
در نبرد نهایی برای رهایی

شعر، منم، آهنگ یک فریاد
آخرین شعله آتش در جان ستمگر
آخرین خنجر در دل مرتجعین
و آخرین آتشفشان برای رهایی
روح رها شده و آزاد
عشق گم شده و درد
در گذر از دشتهای وسیع
برای رسیدن به باغهای رویایی

       ****    ****

شعر همچو رودخانه از زبان من و تو جاریست،
شاید از زبان دخترکی دل سوخته و بیمار در شبهای تنهایی،
چرا که شعر زندگی است.
قصه تلخ تنهایی ست
رویاهای زیبا توست و
شکستهای پی در پی من،
در زندگیست!
شعر، اشک های زن همسایه و،
یا جوانی معترض برچوبه دار
شعر، سرود رهایی ست
و آهنگ زیبایی برای تسکین درد

برای فرار از درد،
شعر منم ، شاعر تویی
یا شاید زن همسایه!
برای بیان نابرابرها!!!!!!!!!!!.

……………………..شمی صلواتی.2010/03/27

]]> http://salwati.wordpress.com/2009/08/14/%d8%b3%d8%a7%d9%82%db%8c%d8%a7/feed/ 0 شمه d8b3d8a7d982db8c http://salwati.wordpress.com/2007/07/15/1051/ http://salwati.wordpress.com/2007/07/15/1051/#comments Sun, 15 Jul 2007 17:50:55 +0000 salwati http://salwati.wordpress.com/?p=1051 به خواندن ادامه دهید →]]> زندگی

اگر گفت باشم که زیباترینی، تو باور مکن

چرا که من دوستت دارم

و اگر نگفتم

چون نخواستم تکرار واژه ها باشد

اما تو زیباترینی،

….. چون روح عاصی و قلب پاکی دارید.

عاصی شدگان آتش فشانند،

ولی، من در تو شعله ای نمی بینم

………….بجز آه و حسرت تنهایی

قلب پاکت را عریان کن همچو گل

که در اوج صداقت به مهربانی دعوت می کند زندگی را

یک بار بهت گفتم زندگی زیباست

گرچه برای زنده ماندن!

باید عاشق بود و غرق در رویا!

زندگی زیباست

…….نه برای تسلیم شدگانی

…..که تن به شکست دادند و

فردا را نمی بیند!

……………آری زندگی زیباست

………………………. شمی صلواتی

به من نگو شاعر!
نه، رفیق!
من شاعر نیستم
مادر فرزند اعدامیم،
من مرد قوی هیکل کارم که شبها
بعد از 12 ساعت کار برسر سفر تهی مهمانم

نه رفیق من شاعر نیستم
سخن شاعر زیبا و ، از گل و بلبل است
از لب یار و شوق دلبر است.
و من رنجم و درد
آزرده و طغیان،
مستم،
شعله ام
غرق در یک اندیشه ام
که در آن یک برابر است با یک

               شمی صلواتی.

ژوئیه 14, 2005

گرچه میسوزم تا که به بهار برسم
اما من به این سوختن دل بسته ام
گرچه دود بر میخیزد ز خلوتگاه درون دلم
و همچو آتش عشق است در جانم
***

خاموشی ست و سکوت
و من می روم به تنهایی
گر چه خسته و افسرده
مقصدم دور و می روم با پای خسته
سایه ای به خیالم گذشت
و من برد به جهان قصه ها!
جهانی که یک برابر است با یک
همه به یکسان در دشت وسیع زیبایی سهمی داشتند
و کسی زحمی بر دل نداشت
همه آزاد و مست شادی بودند
همه با هم
دشت وحشت کویر را آراسته بودند به زیبایی
و من عاشقانه در رفتنم به آن باغ رویایی.

آنجا که سکنیه ها را با سنگ به خون آغشته نمی سازنند
دلارا ها را بر چوبه دار نمی برنند و نداها را به گلوله نمی بندند
چراغ اندیشه در زیر زمینهای قدیمی پنهان نیست

در عبور از وحشت و ترس
نمیدانم چرا بی وقفه قلبم در بارگاه سینه میلرزد از ترس
نمیدانم چرا درون دلم پر از اندوه و رنجهایی پنهانیست
به شبها خواب بر چشمم نمیبارد و تا سحر از تفکر و اندیشه در خود میسوزم

آه، ای کوچه های سرد و خاموش
منم افسانه ای از ذهنها رفته
منم ته مانده خاموش یک فریاد.
منم خاکستری در پیشگاه باد
بعد از هزاران بار آب پاشیدن
شعله خواهم شد
تا جهانی را مهیا کنم که در آن انسان مقدس تر از هر چیز.
4آگوست       2004شمی. صلواتی